بلژیک این کشور کوچک یازده میلیونی دارای هیچ منبع طبیعی برای درآمد نمیباشد و تنها منابع طبیعی ذغال سنگ آن سالهاست که مورد استخراج قرار نمیگیرد ، بنابراین تنها درآمد این کشور بر اخذ مالیات ۲۱درصدی آن استوار است.

دیوانه عزیز در یکی از پستها که به مالیات در بلژیک اشاره داشتم ، از نحوه صرف این مالیات پرسیده بود.

اجازه دهید برای روشنی این مطلب ، اول به مقایسه سطح طبقاتی جامعه بلژیک بپردازم.

اگر کل جمعیت این کشور را به یک خط۱۰۰ سانتیمتری مفروض کنیم ، طبقه مرفه ۲۰ سانتیمتر را به خود اختصاص داده و طبقه فقیر ۵ سانتیمتر و طبقه متوسط ۷۵ سانتیمتر را مختص به خویش نموده است .

قسمتی از مالیاتها در بلژیک به صرف عمران و آبادانی شهر ها میرسد و مابقی در جهت حفظ و تقویت طبقه متوسط هزینه میشوند ، بطوری که در این کشور همه افراد تحت پوشش و کنترل قرار دارند، مثلا افراد شاغل در کنترل و پوشش سازمان کارفرمای خود و شهرداری هستند و افراد بازنشسته تحت کنترل سازمان بازنشستگی و شهرداری و افراد بیکار تحت کنترل دو سازمان بیکاری و سازمان پوششی افراد بی درامد و از کار افتاده، که افراد تحت پوشش این دو سازمان نیز در کنترل شهرداریها میباشند.

از سوی دیگر سازمانهای حمایتی دیگری نیز در این کشور مشغول به کار هستند که میتوان به سازمان حمابت از زنان آسیب دیده و یا سازمان حمایت از مستاجرینی که توان پرداخت اجاره بها را ندارند و یا سازمان حمایت از جوانانی که در صدصد ایجاد شغل هستند و یا سازمان حمایت از کودکان و نو جوانان و....صد ها سازمان دیگر که همگی این سازمانها به حمایت از قشر فقیر و متوسط رو به پایین میپردازد.

با تاملی بر این مطلب میتوان جامعه النبی اسلامی را در این کشو ر پیدا نمود چیزی که شاید به نامهای مختلف و سالیان دراز در ایران به جستجوی آن هستیم که بنامهای جامعه توحیدی ، میدینه فاضله ، حکومت عدل علی و...

بیاد دارم سالها پیش ، اگر اشتباه نکنم آیت الله فاضل لنکرانی که برای مداوا به غرب سفر کرده بود در مصاحبه ای گفت :

اسلام واقعی را در سرزمین کفر دیدم.

در اسلام مالیات بصورت خمس در نظر گرفته شده تا صرف امور جاریه مملکت شود که پس از ایجاد جوامع مدرن و وضع مالیات ، این خمس همچنان بصورت سهم امام باقی مانده ( در مذهب شیعه) .

در ایران در حالی که یکی از مغضلات دولتها ، ایجاد راهکارها برا ی اخذ مالیات است ،لیکن علمای دین به واسطه عقیده عوام به راحتی سهم امام را وصول میکنند و در راههای تبلیغ دین (به گفته خودشان) مصرف میکنند .

اگر اینگونه بنگریم که سهمی که علما از مردم ایران دریافت میکنند با مالیاتی که دولت بلژیک از مردم دریافت میدارد برابر باشد(با احتساب تفاوت جمعیت و سطح درامد) باید اذعان داشت که مبلغ بسیاری در ایران تنها صرف امور تبلیغی میشود که در تاثیر آن بر جامعه ایران جای شک زیادی وجود دارد.

در کشور کوچکی که مذهب به کناری نهاده شده ولی مردمان همچنان به اصول اخلاقی پایبند هستند آنچنان که تنها در ماجرای سونامی در عرض شش ساعت ۴۲ میلیون یورو جمع اوری شد و این کمکها همچنان ادامه دارد ، در حالی که در ایران با صرف مبالغ زیاد در جهت تبلیغ اصول دینی ما همچنان شاهد بم ویرانی هستیم. 

بنابر این شاید بد نباشد اگر دعا کنیم که خدایا نور کفر را بر دلهایمان بتابان تا کشوری آباد داشته باشیم.