ما ایرانیهای خارج نشین عادتهای خاص خودمون رو داریم که نمیشه گفت مختص به ما ایرانیهاست و بقیه ملیتها ، بی بهره از اونند چون کسی که این حرف رو میزنه باید از نظر جامعه شناسی روی ملیتهای دیگه تحقیق کرده باشه یا لااقل مدتها میون اونها زندگی کرده باشه ولی ما ایرانیها در مورد خودمون که میتونیم بگیم که .

یکی از خصوصیتهای ما (مخصوصا از نوع مهاجرش) اینه که در محیط زندگی خودمون رو در شرایط مسابقه میدونیم، مسابقه ای که براش هیچ قانون و قاعده ای هم قایل نیستیم.

همدیگه رو فریب میدیم اینطوری که روبروی هم از معرفت و مرام و این مزخرفات حرف میزنیم ولی همین که یه قدم از هم دور میشیم ، وسایل زمین زدن رو فراهم میکنیم .

همه جا از افتخارات ایرانیها ، هوش ، زکاوت ، تمدن، فرهنگ، و خیلی قصه های دیگه حرف میزنیم ولی  خودمون زمینه ساز پیشرفت هیچ هموطنی نمیشیم.

از همه عالم توقع داریم بهمون سرویس بدند ولی موقعی که نوبت خودمون میشه ، هیچ وظیفه ای رو حس نمیکنیم .

اگر همه مون تشنه باشیم و یه حادثه باعث کشف یه حلقه چاه عمیق توسط یکیمون بشه ، حاضر نیستیم به دیگران اطلاع بدیم که بابا بیایید اینجا آب هست ، نه میخوایم مونوپل مال خودمون باشه ،ولی همیشه از کمکهایی که به همنوع کردیم داستانها میسازیم که نگو و نپرس.

واقعا دلم میخواد بدونم این خاصیت انسانی هست یا فقط ما ایرانیها ، همراه بقیه استعدادهای خدادادی که از ژن آریایی مون نشات گرفته ازش بر خورداریم.

جدا ما عجب موجوداتی هستیم .

پ.ن  ۱  لطفا نیایید بگین که این حرفها درست نیست و فقط در مورد بعضیها صادقه که چندین ساله دارم با این آدما زندگی میکنم که حتی یه استثنا که بخواد این قانون رو نقض کنه ندیدم.

پ.ن ۲ فحش هم ندید تمام افعالم سوم شخص جمع بود بنابراین خودم هم حساب کردم.